اِی که دِینُم بِگِرِت و کور و پیرت بُکنه
اِی که جور خُوت یکی الهی گیرت بکنه
ای همه جَور و جفانه کی یاد داده به تو
که سَرِه بخت مو هو ایطَوی شیرت بکنه
تا به نُفتِت یِه دَمون بوی ازادی رسی
با یه زَنجیر بیایه که اسیرت بکنه
هِی هُو زَرجِت بِدِه و هی بکشی حسرت و آه
صد خشانت به تَنِه مخمله جیرت بکنه
نَبَرِه به ریت نماز و نخوره به میت قسم
اُسو نه که یاد مو از خوت به دیرت بکنه
بسوسِستُم وُدیلاقُم تو نِیدی
گُروسِستم شَوِ تارو
تونِیدی
سخن اِز عشق نه بین ما دوتابی
بدونسِتُم دلِه زارُم تو نیدی
چند شَوِه یا به خَوُم سیس بیقرارم
دردُ دل تِیس ایکنم اِز حالِ زارُم
دوشوی خَوسِه دییُم تِی تُل بلنده
مِینا سَوزی کِرد به وَرسیم هِی ایخنده
(ادامه دارد)
هیچ تِی خُت ایگویی سُوته دلم چه وابیده
یِه دمون هیچ نظر به حال تنگس تابیده
محسن ایطور نَگُ زی به زَِوونِت گَم بزن
مِنِه ویرس شایَدم مُدوم فکر ما بیده
وِلم کِردی گیریوستم زِِدینت
به گِل پِنگ ایوَنُم وُ یام بدینت
ایریزُم حرصِِ خینی جا گِلِ پات
نریسِه هیچ زمون یه تُک زِ خینت
سراغت وا زِ گلزار مُو بُپُرسُم
تُونه با لیلی و شیرین بدینت
نسیم بُم که تو قهر کِردی با مُو
الامحسن فدایِ قهر و کینت
(ادامه دارد)
کی دیدَک بِرنُو پِرُو لیلِس خَل آبو
کی دیدَک که اَو زِلال پُر کَزَو آبو
اَر بِرُم ری به شمال دریاس ایبوحُشک
خَو وُخَو رَه بخت مُو تاکی شق آبو
زِ کُه کُهتُر آبیمُ و زخم پُر تنُم
گیلو خَردُمُ و خاک و خُل مِن تَلُم
حَواسُم مِنِه کُهتُر آبیدنَم تِی توبی
مَحالِ زِ عشقِس خدا دل کَنُکم
اِز روزی که تو رهدی قاش وَست مِن خاکِ گلدون
برکت اِز مالمون رَه غم اِویدَک پر دلامون
تو که رَهدی اَفتَوَم بام وَست سَرِِ لج
قَلِه هانه زِی تمام سُه تَش نَها زیر وارگَهامون
چی چویلِ حُشکِ بی پَر هِنی هم مندیر بهارُِم
پیکرِ بی جونِ لَک هام دنگلادوزِن به دارُم
قاش وَندَک چیلُم اِی دادبس که بی دُنگ نشستُم
بِهل تا مردم بدونِن اِز قرارِ بی قرارم
ز بیخ تَش نادی بِم چی خار و هیوِه
زِ تیت وَستُم مُو دی چی کهنه گیوه
سزایِ مُو نَبی دِینُم به ناتِه
خدا دونه زِِ عشقم زارُ و لیوِه
تو دونی دردِ عشق با مُو چه ها کِرد
بُوُردُم وُرمِنِه صحراوُ بی قاطُق رها کِرد
به لُو تشنه نَگوین دریایی هم هِست
که او دریا چینُو یُن مبتلا کِرد
|
+| نوشته شده توسط
محسن میرزایی در دوشنبه 27 خرداد1387
|
